Bespreking, gevonden op www.perexpressie.nl:
 

Zwarte pakken, lange jurken en een diva Het Nijmeegs Studentenorkest (Collegium Musicum Carolinum) en het Nijmeegs Studentenkoor (Alphons Diepenbrock) spelen, onder leiding van dirigent Quentin Clare, stukken van Frederick Delius, Francis Poulenc, Benjamin Britten en Peter Tchaikovsky.

De lichten dimmen en het orkest komt binnen. En wat voor één! Ik tel zo'n vijfentwintig violisten, vijf cellisten, een percussie sessie, een harp en nog zo'n tien blazers (dit laatste gok ik, want de violisten benemen al het zicht). Het mooiste meisje van het orkest (slank en sierlijk lichaam, lang zwart haar) neemt plaats op de stoel van de eerste violist. De eerste violist is als het ware de spreekbuis van een orkest: hij of zij zegt wanneer de muzikanten mogen zitten, staan of hun instrumenten stemmen, krijgt een hand van de dirigent en neemt de bloemen in ontvangst.

Applaus: de dirigent komt binnen. Dan klinken de eerste noten en al snel wordt ik overspoeld door de meest warme en natuurlijk klassieke muziek die ik ooit gehoord heb. Zie deze muziek als een soort hele rustige kustlijn: het water (de muziek) zwelt langzaam op, trekt zich terug en laat daarbij een flinterdun laagje achter. Zo ook deze, door de natuur geïnspireerde, muziek van Delius (The walk to the Paradise Garden, intermezzo uit 'A village Romeo and Juliet'). En de uitvoering is ook prachtig: het is heel bijzonder om te horen hoe zo'n immens orkest zulke ingetogen muziek kan voortbrengen.

Met 'Gloria' van Poulenc krijgen we heel wat anders voorgeschoteld. Een sopraan (Karin van Arkel) bestijgt het toneel in een prachtige, lichtgele gothic jurk. De eerste (zeer hoge) noot die zij inzet is meteen zuiver en getuigt van haar professionaliteit: zo'n indringende zangstem waar je voortdurend kippenvel van krijgt. Achter het orkest heeft een veertig koppen tellend koor plaatsgenomen, die het stuk een enorme kracht meegeeft. De muziek zelf is bombastisch en dramatisch, waardoor het mijn smaak niet bepaald benadert. Bovendien hoor ik de blazers een of twee foutjes maken. De heftige, duidelijk religieus geïnspireerde muziek is mij té agressief en ik ben dan ook blij als de lichten aangaan waarmee de pauze wordt aangekondigd.

De muziek die volgt na de pauze is gecomponeerd door Benjamin Britten (Serenade for Tenor, Horn and Strings Op. 31). Het koor zingt mee en de tenor (David Watkin-Holmes) wordt begeleid door een solo-hoornist (Pieter Hunfeld). De muziek is wederom erg opera-achtig, met dezelfde theatrale teksten. Het klinkt allemaal erg professioneel, maar toch hoor ik een paar keer een valse noot en over het afgeknepen stemgeluid van de tenor ben ik ook niet erg te spreken.

Kennen jullie die commercial voor een breedbeeld TV, waarin een stelletje met hun hond een romantische film zitten te kijken, waarbij alledrie de tranen over de wangen lopen? De soundtrack is afkomstig van de 'Romeo and Julia, Ouverture-Fantasie' van Tchaikovsky. Tchaikovsky staat bekend om zijn melodramatische, soms behoorlijk heftige werken en dit stuk vormt er geen uitzondering op. In het muziek wordt veel aandacht besteed aan de afzonderlijke instrumten. Eerst staan de blazers centraal, dan de violisten enzovoort. De verschillende stijlen die zo ontstaan geven allemaal een ander sfeer weer: lage, sombere klanken van de klarinetten en fagotten kondigen het noodlot aan. De fluiten met de harp geven Romeo's weemoedige liefde weer. Door het spelen met sferen en herhalen van het thema vormt dit stuk een mooi compleet muzikaal verhaal.

Al met al een prima concert, maar je moet wel van de verschillende stijlen houden. Toch ben ik blij dat ik niet naar Jantje Smit ben gegaan!